Super handig: een digitale kopie van je leven

narrative wereable

Dagboeken zijn zo passé, anno 2014  moeten we aan de lifelogging. Niets geen gegraai naar pennen en opschrijfboekjes in tassen, je hangt gewoon een cameraatje zo groot als een postzegel om je nek die elke dertig seconden een foto van je leven maakt.

narrative wereable

Met lifelogging ben je nooit meer iets kwijt, uit je leven wel te verstaan. Hoe heette dat ene leuke tentje op die ene hoek toch ook alweer? Met lifelogging is het mogelijk om dit zo even te achterhalen. In Nederland is sinds kort de Narrative op de markt, een zogeheten ‘wearable‘, nu al de technologietrend van 2014. De Narrative is een klein cameraatje dat je om je nek, op je shirt of op je hoofd kan dragen. Terwijl jij druk bent met leven maakt het cameraatje elke dertig seconden een foto. Deze wordt op een extern geheugen geplaatst. Zo is dat ene tentje op de hoek zo achterhaald, hartstikke handig toch?

Klein rekensommetje leert dat je na het dragen van de Narrative voor een jaar, de trotse bezitter bent van ruim een miljoen foto’s. Om deze bulk  foto’s te kunnen processen zul je op z’n minst een lifelogging PA in de arm moeten nemen! Hier is gelukkig aan gedacht: de camerasoftware probeert foto’s die de moeite waard zijn eruit te filteren. De software bepaalt dit door factoren te analyseren als een veranderde achtergrond van het beeld of wijziging van GPS-locatie. Volgens Narrative signalen van een nieuwe gebeurtenis tijdens je dag. Zo wordt elke dag met een stuk of 30 foto’s gekarakteriseerd.

En ook al is het sci-fi gehalte van de Narrative nu al hoog, het wordt allemaal nog geavanceerder: belangrijke momenten worden in de toekomst gefilterd door de foto’s te koppelen aan lichaamstemperatuur en hartslag. Zo kunnen letterlijk de meest ‘exciting moments’ worden opgeslagen.

Klinkt allemaal fantastisch, maar hoe zit het met de privacy als straks iedereen zo’n ding om zijn nek heeft hangen? Op de honderden foto’s die per dag gemaakt worden staan ook de caissière van de supermarkt en de man tegenover je in de tram. Deze mensen weten niet dat zij met hun foto onderdeel zijn van de lifelog. Mag dit zomaar?

narrative wearable

In Nederland geldt de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). Hierin wordt bepaald wat een persoonsgegeven is en wat hiermee gedaan mag worden. De foto van de caissière om de hoek is een persoonsgegeven. Door de foto op te slaan gaat de lifelogger met de foto aan de haal en daarom geldt de Wbp.

Persoonsgegevens mogen vervolgens alleen gebruikt worden indien aan één van de eisen die in de Wbp worden gegeven wordt voldaan. In artikel 8 van de Wbp wordt een hele rits eisen genoemd. Eén van die eisen is bijvoorbeeld dat je vooraf toestemming moet vragen. Dat dit voor de lifelogger een tikkeltje lastig wordt lijkt mij duidelijk. Althans, de dag van een lifelogger zou er wel heel sociaal van worden.

Daarnaast zou het mogen indien het belang van de lifelogger voor het gebruik van de foto’s groter is dan het belang van degene die op de foto staat. En tja, in welk geval weegt het belang van de foto’s voor een lifelogger zwaarder dan het belang van de caissière die ongevraagd deel uitmaakt van andermans lifelog? En dan heb ik het nog niet eens over de ontwikkelingen die in de toekomst gezichtsherkenning mogelijk gaan maken. Hier lijkt mij toch het belang van de caissière zwaarder wegen.

Komen we gelijk op een volgend probleem: hoe gaan we ooit controleren wat deze little brothers allemaal watchen en opslaan…!?

Leuk artikel? Deel het.